"Een koekje van eigen deeg." Zo zou je de sloop van boerderijen in de Belgische Prosperpolder (PZC 7 febr.) kunnen noemen. Een schrijnende situatie, die onze zuiderburen zelf hebben opgeroepen door van Nederland te eisen, dat de Scheldeverdragen onverkort zouden worden goedgekeurd. In hun vasthoudendheid aan de belangen van de Haven van Antwerpen hadden ze echter niet kunnen (willen) bedenken dat er voor de beoogde ontpoldering van de naast- gelegen Hedwigepolder een speciale commissie zou komen die op zoek gaat naar alternatieven voor (gedwongen) ontpoldering. Want zo heeft de Tweede Kamer beslist. Heel wrang voor de grondeigenaren aan Belgische zijde, die alles wat zij en hun voorvaderen hebben opgebouwd "gewoon zien verdwijnen", zoals de actiegroep Doel 2020 het uitdrukt.

Nederland moet zich niet laten opjutten nu de Vlaamse overheid doorzet met gedwongen grondafstand, terwijl er vooralsnog geen doelstelling meer is, namelijk de totstandkoming van een grensoverschrijdend zout natuurgebied om de Westerschelde meer ruimte en natuurlijkheid (terug) te geven.

We zien het immers gebeuren, dat het veel geprezen gedachtegoed van wijlen de Gedeputeerde Thijs Kramer, aan het wankelen is gebracht. Het valt nog niet om, maar je merkt toch dat waterstaatkundigen als bijvoorbeeld Vellinga, gaandeweg anders gaan denken over kustverdediging in combinatie met allerlei experimenten (Waterdunen en Perkpolder-Oost), die de "recreatieve economie" een nieuwe impuls zouden moeten geven.

De tijd zal het leren, maar heeft wel een duwtje nodig. Voor "onze" Hedwigepolder (en Het Zwin) is het nog niet te laat. En wat zegt het spreekwoord? "Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald."

< Vorige		Volgende >

| Word Lid van de PvZ | Intranet PvZ |